Ιστολόγιο

Η λιμνοθάλασσα Κορισσίων βρίσκεται στις νοτιοδυτικές ακτές της Κέρκυρας, σε απόσταση 25 περίπου χιλιομέτρων από το αεροδρόμιο, ακριβώς πίσω από την παραλία του Χαλικούνα και δίπλα από την παραλία του Ίσσου.

Ή για να το περιγράψουμε αλλιώς, έχει στη δυτική της όχθη τον Χαλικούνα και στη νότια τον Ίσσο.

Ανήκει στην ευρύτερη περιοχή του Χωριού Άγιος Ματθαίος που βρίσκεται πιο βόρεια.

Είναι η μεγαλύτερη λιμνοθάλασσα της Κέρκυρας και ο σπουδαιότερος υδροβιότοπος που αποτελεί ένα αδιατάρακτο φυσικό οικοσύστημα με πλούσια χλωρίδα και πανίδα.

Εδώ βρίσκουν καταφύγιο πάνω από 120 είδη πουλιών και υπάρχουν εκατοντάδες είδη αυτοφυούς βλάστησης.

Καλύπτει έκταση περίπου 6.000 στρεμμάτων, το νερό της είναι αλμυρό αφού συγκοινωνεί με τη θάλασσα μέσω ενός στενού ανοίγματος στο νοτιότερο τμήμα της παραλίας Χαλικούνα.
Το άνοιγμα ονομάζεται Τάγιο της λίμνης, ακριβώς εκεί υπάρχουν δύο κτίσματα που αποτελούν τις αλιευτικές εγκαταστάσεις μερικών ψαράδων που δουλεύουν καθημερινά στη λίμνη με τις χαρακτηριστικές βάρκες τους τα κορίτο.
Ψαρεύουν κυρίως μικρές γαρίδες που αφθονούν, ψάρια αλλά και είδη ψαριών που υπάρχουν μόνο εδώ, όπως η Ζαμπαρόλα, επιστημονικά μεσογειακό killifish (Aphanius fasciatus)  και ο απειλλούμενος με εξαφάνιση Ζουρνάς (Valencia hispanica).

Τα νερά της λίμνης είναι πάντα ήρεμα σαν λάδι, ανεξάρτητα από την άγρια θάλασσα που βρίσκεται λίγες δεκάδες μέτρα μακρυά.

Η χλωρίδα της περιοχής είναι πλουσιότατη, υπάρχουν καλαμιώνες και αρμυρίκια, άσπρα κρίνα και 14 διαφορετικά είδη ορχιδέας πάνω στην άμμο.
Το εκπληκτικό τοπίο συμπληρώνεται από ένα είδος θαλασσόκεδρου που ευδοκιμεί στις βόρειες ακτές της Μεσογείου, το δέντρο αυτό βρίσκεται σε αφθονία τέτοια που δημιουργεί το πανέμορφο κεδροδάσος της λίμνης Κορισσίων, ανάμεσα ακριβώς από τις παραλίες Χαλικούνα και Ίσσου.
Το Δάσος αρχίζει από το Στόμα της λιμνοθάλασσας και μετά από 3 χιλιόμετρα αραιώνει στην παραλία του Ίσσου.

Επίσης υπάρχουν και πολλά άλλα φυτά όπως η Αρμυρήθρα (Salicornia) και άλλα είδη που συναντώνται σε λασπώδεις και αμμώδεις ζώνες, μεσογειακές αλόφιλες λόχμες (Arthrocnemetalia fruticosae), υποτυπώδεις κινούμενες θίνες, λόχμες των παραλιών και θαμνώδεις οξύκεδρουι (Juniperus), αλλά και τα πανέμορφα κρίνα της θάλασσας.

Η δημιουργία των πετρόμορφων αμμοθινών και αμμόλοφων που συγκρατούν το αμμώδες έδαφος που τη χωρίζει από τη θάλασσα, σύμφωνα με γεωλογικές έρευνες έχει ξεκινήσει εδώ και 140 με 250 χιλιάδες χρόνια.
Τώρα το έδαφος αυτό σε ορισμένα σημεία ξεπερνά σε ύψος τα 17 μέτρα και είναι το έδαφος πάνω στο οποίο ευδοκιμούν οι κέδροι.

Στην πανίδα της περιοχής εκτός από τα 120 είδη πουλιών όπως Φλαμίγκος, κορμοράνοι, σφυριχτάρια, αργυροτσικνάδες, πάπιες, περιλαμβάνονται χιλιάδες πεταλούδες και πολλά  είδη  χελώνων, όπως η Μεσογειακή Χελώνα (Testudo hermanni ), η χελώνα της Κασπίας (Mauremys caspica) και η ευρωπαϊκή νεροχελώνα (Emys orbicularis).

Η Λίμνη είναι ένα μαγευτικό, ήρεμο και ανεκτίμητο καταφύγιο άγριας ζωής και έχει ενταχθεί στο Δίκτυο Natura 2000, για την προστασία αυτής της πλούσιας πανίδας και χλωρίδας της.

Εδώ συνυπάρχουν πολλά διαφορετικά οικοσυστήματα: το κεδροδάσος, η λίμνη, οι αμμοθίνες, η θάλασσα, τα θαλασσοπούλια, και τα άλλα σπάνια είδη, Μια βιοποικιλότητα που δεν συναντιέται εύκολα αλλού.!

Ο ανέγγιχτος (ακόμη) φυσικός αυτός παράδεισος έχει και αρχαιολογική αξία, έχει αποδειχτεί ότι υπήρχε οικισμός της πρώϊμης παλαιολιθικής εποχής, 400 χρόνια πριν από την επίσημη χρονολογικά έναρξη της.
Έχει βρεθεί από Γάλλους γεωλόγους πέτρινο εργαλείο η ηλικία του οποίου προσδιορίστηκε ανάμεσα στα 950 με 750 χιλιάδες χρόνια πριν, επίσης άλλα 150 πέτρινα εργαλεία και περίπου 60 υπολείμματα ανθρώπινων οστών που αποδεικνύουν ότι η περιοχή ήταν η πρώτη που κατοικήθηκε στο νησί.

Μαζί με αυτά βρέθηκαν και υπολείμματα από την δεξιά κάτω γνάθου ιπποπόταμου, κάποτε δηλαδή ζούσαν και ιπποπόταμοι στα νερά αυτά…
Τα μέχρι σήμερα γνωστά όρια της προϊστορίας του Ελληνικού χώρου επεκτείνονται έτσι κατά 400 περίπου επιπλέον χρόνια.

Η Λιμνοθάλασσα Κορισσίων αποτελεί έναν ανεκτίμητο οικολογικό, φυσικό και αρχαιολογικό θησαυρό που μέχρι τώρα ευτυχώς παραμένει ανέγγιχτος από τις αρπακτικές ορέξεις του ιδιωτικού κεφαλαίου.

Δυστυχώς όμως η περιοχή, όπως και όλη η Κέρκυρα, έχει μπει μαζί με άλλα πανέμορφα οικοσυστήματα στο στόχαστρο των αρπακτικών του κατακτητικού διεθνούς και ντόπιου κεφαλαίου.
Ανήκει πλέον στον εθνικό ξεπουλητήρα που λέγεται ΤΑΥΠΕΔ, όλοι γνωρίζουμε τις συνέπειες και το τι μας επιφυλάσσει το μέλλον.

Η Λίμνη Κορισσίων και όλη η ευρύτερη περιοχή της συμπεριλαμβανομένων και των Χαλικούνα και Ίσσου θα πρέπει να παραμείνουν για πάντα στην ιδιοκτησία του Ελληνικού λαού, για να τη χαίρονται οι μελλοντικές γενιές των κατοίκων αυτού του τόπου.
Αποστολή και υποχρέωση όλων μας είναι να ακυρώσουμε οποιοδήποτε σχέδιο καταστροφικής εκμετάλλευσης της περιοχής, ΜΕ ΚΑΘΕ ΜΕΣΟ, ΜΕ ΚΑΘΕ ΚΟΣΤΟΣ, ΜΕ ΚΑΘΕ ΤΡΟΠΟ.

Στην νότια άκρη της Κέρκυρας, απέναντι από τους Παξούς βρίσκουμε το ακρωτήριο του Ασπρόκαβου και ελάχιστα πιο βόρεια και στη δυτική ακτή το ακρωτήριο Αρκουδίλας.

Πρόκειται για άγριες παρθένες περιοχές χωρίς τουριστική ανάπτυξη άρα με αναλλοίωτο για εκατοντάδες χρόνια φυσικό τοπίο που αποτελείται από μια σειρά υψηλών βράχων παράλληλων με τις αμμώδεις παραλίες του άκρου της νοτιοδυτικής Κέρκυρας.

Περισσότερο ενδιαφέρον παρουσιάζει ο Αρκουδίλας που τώρα είναι μια ακατοίκητη μεγάλη δασική έκταση περίπου 250 στρεμμάτων με κυπαρίσσια, σκίνους και θάμνους χωρίς όμως να λείπουν και τα ελαιόδεντρα.

Παλαιότερα εδώ υπήρχε ένα είδος δέντρου που ονομαζόνταν αρκουδόδεντρο όπως αναφέρεται σε παλιά συμβόλαια που αφορούσαν την περιοχή.

Έτσι εικάζεται ότι αυτό το δέντρο έδωσε και το όνομα στην περιοχή αφού είναι αδύνατον να υπήρχαν εδώ αρκούδες.

Η περιοχή κατοικούνταν πολύ παλιότερα, υπήρχαν κτίσματα ακριβώς στην κορυφή του λόφου, δηλαδή στο ψηλότερο σημείο της δασικής έκτασης που ανήκαν στους ιδιοκτήτες της περιοχής.

Ίδιοκτήτες κατά τον μεσαίωνα ήταν η οικογένεια Quartano , Λατίνοι ευγενείς γραμμένοι στο libro d’oro και η περιοχή τους είχε παραχωρηθεί σαν τιμάριο από την τότε Βενετσιάνικη διοίκηση του νησιού, το τιμάριο δινόνταν σαν αντίτιμο για την προστασία του από τις πολλές τότε επιδρομές πειρατών και άλλων.

Οι Quartano είχαν χτίσει γύρω στα 1700 το μοναστήρι Παναγία του Αρκουδίλα και γύρω από αυτό έναν πύργο με πολεμίστρες και όλα τα απαραίτητα κτίσματα τόσο για την προστασία και υπεράσπιση του μοναστηριού όσο και της περιοχής.

Υπήρχαν κατοικίες των ιδιοκτητών και των μοναχών, κτίρια-αποθήκες για είδη όπως λάδι και κρασί, πετρόχτιστα πηγάδια, αλλά και μυστικές έξοδοι ανάγκης με σκάλες που οδηγούσαν στην παραλία, όταν έπρεπε να ξεφύγουν από επιδρομές πειρατών.

Οι παλιοί θυμούνται ότι το μοναστήρι γιόρταζε τον δεκαπενταύγουστο όταν και γινόνταν μεγάλο πανηγύρι όπου οι πιστοί ανέβαιναν το λόφο επάνω σε στολισμένα άλογα και το απόγευμα ακολουθούσε γλέντι και χορός.

Το σημείο όπου υπήρχαν τα κτίσματα είχε και την καλύτερη θέα, από εκεί μπορούσαν να δουν τόσο προς τους Παξούς όσο και όλη την περιοχή της Λευκίμης μέχρι και το παλιό φρούριο της Κέρκυρας.

Από όλα αυτά βέβαια σήμερα υπάρχουν μόνο ίχνη αφού, λόγω της απομόνωσης και αγριότητας της περιοχής και παρά τις προσπάθειες των ιδιοκτητών τα κτίσματα όσο και το μοναστήρι είχαν λεηλατηθεί πολλές φορές μέχρι που και τελικά κατέρρευσαν.

Η Παραλία στον Αρκουδίλλα

Ας σταθούμε λίγο σε αυτή την παραλία του Αρκουδίλα.

Είναι η πιο απομακρυσμένη, η πιο μεγάλη και μεγαλοπρεπής παραλία στο πλέον δραματικό και άγριο τοπίο της Κέρκυρας.

Λόγω της δυσκολίας πρόσβασης αλλά κυρίως της απόστασης από το κέντρο του νησιού έχει μείνει απείραχτη από την ανθρώπινη παρέμβαση, και αυτό είναι ευτύχημα.

Επομένως εδώ η φύση δημιουργεί αριστουργήματα πάνω στην άμμο και στους βράχους, με στοές και περίεργες διαβρώσεις, χωρίς την ανθρώπινη κακογουστιά.

Το δραματικό και μεγαλοπρεπές τοπίο με τα πανύψηλα, γυμνά από την πλευρά της θάλασσας, αλλά καταπράσινα από την άλλη βράχια, σε συνδυασμό με την χρυσαφένια τεράστια παραλία τη διαμορφωμένη και ζωγραφισμένη από τη φύση, την καθιστούν, κατά τη γνώμη μας την καλύτερη παραλία της Κέρκυρας, χωρίς καμιά υπερβολή.

Δεν είναι όμως γνωστή όπως είναι η παραλία ναυάγιο της Ζακύνθου γιατί δεν είχε την τύχη ή την ατυχία θα έλεγα εγώ, να εξοκείλλει εδώ κάποιο τσιγαράδικο.

Η Παραλία του Αρκουδίλα όμως υπήρχε για αιώνες και θα υπάρχει όταν το ναυάγιο της Ζακύνθου, λόγω των κατολισθήσεων θα έχει εξαφανιστεί.

Καταλήγοντας, θα έλεγα ότι όποιος δεν την έχει επισκεφτεί δεν θα έχει σωστή και αντικειμενική εικόνα για τη μοναδικότητα του Κερκυραϊκού τοπίου.

Ασπρόκαβος

Οι παραλίες ανάμεσα σε Ασπρόκαβο και Αρκουδίλα δεν έχουν εύκολη πρόσβαση λόγω των βράχων που τις αποκόβουν από το εσωτερικό και απλά συνιστούν ένα άγριο αλλά και όμορφο τοπίο, είναι όμως χρυσές αμμουδερές παραλίες που τις επισκέπτονται μάλλον μόνον οι ντόπιοι από τα γύρω χωριά.

Ο Ασπρόκαβος είναι το νοτιότερο σημείο του νησιού, πήρε το όνομα του από τα απότομα και ψηλά λευκά βράχια που φαίνονται από μακρυά όταν κάποιος πλησιάζει τη Κέρκυρα από το Νότο.

Στον Αρκουδίλα τα νερά βαθαίνουν απότομα μετά από λίγα μέτρα ενώ στον Ασπρόκαβο ακόμη πιο απότομα, σε όλη την περιοχή λόγω και της ανοιχτής θάλασσας είναι σχεδόν πάντα φουρτουνιασμένα και χρειάζεται προσοχή γιατί υπάρχουν και υποθαλάσσια ρεύματα.

Είναι φανερό ότι οι παραλίες εδώ δεν προσφέρονται για οικογένειες παρά μόνο για τους λάτρεις της περιπέτειας.

Φωτογραφίες από την περιοχή

Παραλία Αρκουδίλα με μεγαλοπρεπείς βράχους από πάνω

Αρκουδίλας και Ασπρόκαβος όπως φαίνονται από το google

Αρκουδίλας και Ασπρόκαβος όπως φαίνονται από το google

Ασπρόκαβος με τα απότομα άσπρα βράχια

Το καλύτερο σημείο της παραλίας του κόλπου του Αρκουδίλα

Ερείπια της Παναγίας του Αρκουδίλα

Οι Παξοί όπως φαίνονται νότια του Αρκουδίλα

Το σημείο όπου βρίσκονται τα ερείπια της περιουσίας της οικογένειας Quartano

Ερείπια κατοικίας και μονής στον Αρκουδίλα